Monday, 30 August 2010

It's all about Safey.

Penat. Aku nak lari jauh-jauh. Boleh?

Akmal, saya nak awak buat saya gelak lagi boleh? Buat saya gelak, sambil menangis. And saya dengar awak merepek.

Saya sakit. Di sini. Jiwa. Tapi saya takkan ambik handphone saya. Saya takkan call awak lagi. Saya nak berdiri sendiri. Biar saya sunyi. Biar saya seorang.

Adam, tolonglah pergi. Jangan sakitkan hati saya lagi. Tolong, tolong, tolong. Saya tak pernah mintak perasaan ni. Screw me. The damned me.

Kau boleh tertawa. Tengok kejatuhan aku. Tengok kemusnahan aku. Kau tengok jiwa aku mereput begini. Mereput. Aku pernah bahagia. Aku pernah bahagia. PERNAH.

P/S : Akmal, saya rindu. Tapi saya takut nak call awak. Bila saya tengok status awak hari tu. Awak suka kat orang lain. Kali pertama tengok awak post status I luv u tu. Awak dah berani. Baguslah. Saya nak pergi. Jauh dari awak. Jauh dari Adam. Jauh dari Safey. Saya nak balik masa saya tak kenal awak. Saya tak kenal Adam. Saya tak kenal Safey. Semua ni menyesakkan hati saya. Saya tak nak perasaan ni. Saya tak nak.


Aku tak suka jadi tamak. Biar aku sendiri. Aku mahu mati dari jiwa aku yang lemas. Aku mahu menerjah awan, memeluk bintang, tapi bahang matahari menjulang. Perasaan, aku simpan kemas-kemas, aku lontar dalam jurang lautan. Biar hati aku dingin jadi abu. Biar.

2 comments:

Anonymous said...

ubati hati anda, sahabat.

saya dan mungkin rakan-rakan lain mungkin tidak lah lama di sisi awak. you have yourself to cure the heart. strong strong strong

Anonymous said...

mungkin saya faham sedikit perasaan anda.

tapi, cuba tengok balik your blog description. itu yang terbaik, kan?

=)